คริสตจักรนิมิตใหม่

การทรงช่วยของพระเจ้า

คุณนันทนัช กัมพลกัญจนา

ฉันกับเพื่อน เดินทางแบบแบกเป้ (Backpack) ไปเที่ยวแถบตอนใต้ ของประเทศญี่ปุ่น จุดเด่นของทริปนั้น คือ การชมปากปล่องภูเขาไฟอาโสะ (Aso) ซึ่งเป็นภูเขาไฟที่ยังไม่ดับ

การเดินทางจะต้องใช้ทั้ง รถไฟ, รถบัส และกระเช้าไฟฟ้า เพื่อขึ้นไปถึงปากปล่องภูเขาไฟ

ในคืนก่อนที่จะไปอาโสะ ฉันเริ่มกังวลใจเพราะกรมอุตุฯ ของญี่ปุ่นประกาศว่า จะมีฝนตกในวันรุ่งขึ้น (กรมอุตุฯ ของญี่ปุ่น มีความแม่นยำเป็นอย่างมาก) หมายความว่า ถ้าอากาศไม่ดี สถานีกระเช้าไฟฟ้าจะปิดไม่ให้คนขึ้นไปที่ปล่องภูเขาไฟ

ฉันบอกกับเพื่อน (ไม่เป็นคริสเตียน) ว่าฉันจะอธิษฐานขอพระเจ้า ช่วยประทานอากาศที่ดีในวันพรุ่งนี้

รุ่งเช้า... ฝนก็เทลงมา แต่ฉันกับเพื่อน ยังคงตัดสินใจที่จะไป ตลอดทางที่นั่งรถไฟเกือบ 2 ชั่วโมง ฝนยังคงตกอยู่ เมื่อลงจากรถไฟ เราต้องไปต่อรถบัสเพื่อขึ้นเขาไปอีก เจ้าหน้าที่ที่สถานีรถบัสบอกว่า อากาศบนเขาแย่มาก ลมแรง และขณะนี้กระเช้าไฟฟ้าต้องปิดบริการชั่วคราว แม้จะมีความหวังริบหรี่ แต่ฉันยังอธิษฐานในใจขอพระเจ้าเมตตา

ตลอดเวลาที่นั่งในรถบัส ซึ่งกำลังไต่ขึ้นไปตามความสูงของภูเขา ขณะที่มองผ่านกระจกหน้ารถไปยังสายฝน ซึ่งยังไม่หยุดตก แล้วภาพหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจของฉัน... เป็นภาพหมาของฉันเอง ที่ส่งสายตาอ้อนวอนมาที่ฉันเพื่อขอขนม มันไม่ส่งเสียงร้องขอ ไม่ตะกายเรียกร้อง มันแค่ส่งสายตาเหมือนจะบอกว่า “เจ้านาย...ผมอยากกินง่ะ! แต่เจ้านายจะให้หรือไม่ให้ ก็แล้วแต่ความเมตตานะ”

ใจของฉันสงบลง ความกระวนกระวายหายไป แล้วฉันก็บอกกับพระเจ้าในใจว่า “ตอนนี้ลูกเหมือนหมาของลูก ซึ่งกำลังส่งสายตาอ้อนวอนไปยังพระองค์ แล้วแต่พระองค์จะเมตตา”

รถบัสแวะจอดหน้าพิพิธภัณฑ์อาโสะ ปรากฏว่าคนโดยสารเกือบทั้งรถลงที่ป้ายนี้ เพราะเห็นว่าฝนตก ยังไงๆ เข้าไปดูพิพิธภัณฑ์แทน น่าจะดีกว่า ฉันรู้สึกว่าพระเจ้าบอกกับฉันว่า “อย่าลงป้ายนี้ จงขึ้นเขาต่อไป” ในรถจึงเหลือแค่ฉัน กับเพื่อนและผู้โดยสารอื่นอีก 2 คน รถพาเราไปถึงสถานีปลายทางของรถบัส ซึ่งเป็นจุดเชื่อมต่อกับ สถานีกระเช้าไฟฟ้า ที่จะขึ้นไปยังปากปล่องภูเขาไฟ

เมื่อเดินเข้าไปในสถานีกระเช้าไฟฟ้า ฉันก็ใจแป้ว... มีป้ายตั้งอยู่หน้าบันไดทางขึ้น ตัวหนังสือโตๆ อ่านได้ชัดเจนว่า “ปิด” ฉันคอตก ในใจนึกภาพตัวเอง ส่งสายตาละห้อยไปที่พระเจ้า รู้สึกสิ้นหวัง แต่... เอาเถอะ ! ถ้าพระองค์ไม่ให้ ก็คงมีเหตุผลบางอย่างน่า (แต่น่าจะให้นะ... นะ...)

ขณะกำลังจะเดินไปที่อื่น สิ่งอัศจรรย์ก็บังเกิด... เจ้าหน้าที่ผู้หญิงคนหนึ่ง เดินมายกป้าย “ปิด” ออก แล้วโค้งคำนับอย่างสวยงาม พร้อมกับพูดว่า “เชิญค่ะ” ฉันกระโดดตัวลอย หัวเราะเสียงดังลั่น และตะโกนบอกเพื่อนว่า “ฮาเลลูยา... พระเจ้าให้จริงๆ ด้วย... ไชโย !”

ฉันได้ขึ้นไปชมปากปล่องภูเขาไฟสมใจ มีฝนโปรยปรายนิดหน่อย เมื่อฉันเดินชมจนทั่ว ซึ่งใช้เวลาประมาณ 15 นาที ฝนเริ่มตกหนักขึ้น ลมกระโชกแรงมาก ทางสถานีจึงประกาศให้ทุกคน กลับขึ้นกระเช้าเพื่อลงจากเขา

เท่าที่ทราบในภายหลัง ฉันกับเพื่อนและนักท่องเที่ยวอีก 2 คน เป็นกลุ่มเดียวที่ได้ขึ้นไปชมปากปล่องภูเขาไฟอาโสะ

ขอบคุณพระเจ้า... พระองค์ทรงรับฟังและใส่ใจ แม้เพียงคำขอเล็กน้อยของผู้เล็กน้อย

"มนุษย์เป็นผู้ใดเล่า ซึ่งพระองค์ทรงระลึกถึงเขา"

วันนี้คุณส่งสายตาอ้อนวอน ไปที่พระองค์หรือยัง

Copyright (C) 2012 in NVBC / Design by Tri-meg / Developed by Cutiesheep